II Kongres Dydaktyki Polonistycznej

Podsumowanie Kongresu

Pracowaliśmy w 24 sekcjach przez trzy dni. Wysłuchaliśmy stu trzech referatów oraz sześciu dyskusji panelowych, z których jedną stanowiło spotkanie z pisarzami. W czwartym dniu Kongresu odbyły się jedne wspólne warsztaty dla nauczycieli, oraz jedne warsztaty do wyboru z trzech proponowanych. W warsztatach wzięło udział osiemdziesiąt osób.

Problemy, wokół których toczyły się dyskusje dotyczyły zagadnień integracji wiedzy z różnych dyscyplin, upowszechniania dostępu do informacji, upowszechniania i ułatwiania dostępu do informacji, zwłaszcza nowych, budowania relacji Mistrz uczeń i wzajemnego uczenia się przedstawicieli starszego i młodszego pokolenia (sekcja: Dialog i współdziałanie: dom-szkoła-uniwersytet)

W sekcjach zatytułowanych: Nowoczesne metodologie badań lingwistycznych w przekładzie na szkolna dydaktykę; Jak uczyć interpretacji tekstów literackich; oraz Priorytety edukacji polonistycznej - dyskutowano z jednej strony nad propozycjami interpretacji dialogicznych, intertekstualnych, podnosząc w dyskusji słabość interpretacji jako formy racjonalizacji tego, co emocjonalne, broniono interpretacji „błędnych, postulując, by zostawić uczniom „Ich emocje". Z drugiej strony dyskutowano o metodach pobudzania zainteresowań literaturą oraz nauczania umiejętności interpretowania tekstów. W sekcji poświęconej Dydaktyce akademickiej w kontekście kształcenia przyszłych nauczycieli zwrócono uwagę na konieczność przemodelowania dydaktyki uniwersyteckiej oraz ważność kształcenia na poziomie studiów doktoranckich badaczy edukacji, wskazując jednocześnie na doświadczenia w tym zakresie. W tym kontekście ważne były obrady w sekcji podejmującej pytanie: Jak unowocześnić warsztat nauczyciela polonisty. Wskazywano na ogromną rolę projektu jako metody oraz gier dydaktycznych.

W sekcjach Uczeń w roli czytelnika, Czytelnicze fascynacje lekturą oraz Czytelnicze propozycje dla ucznia rozpatrywano kwestie czytelnictwa w szkole oraz poza nią. W referatach i dyskusji skupiono uwagę z jednej strony na doborze lektur szkolnych a z drugiej na procesie motywowania młodzieży, do podejmowania trudu odbioru i samej rozmowy o literaturze oraz innych tekstach kultury. Ujawnił się dość duży rozziew między tym, co stanowi propozycje szkolnego „kanonu" a tym, co młodzi ludzie czytają sami chętnie i bez przymusu.

Wiele miejsca poświecono zagadnieniom dotyczącym egzaminów i egzaminowania oraz kondycji szkoły jako instytucji oraz nauczyciela , który organizuje proces dydaktyczny. W głosie TLi AM wybrzmiały uwagi o zaburzonych relacjach Uczeń- nauczyciel oraz postulaty o konieczności wyeliminowania ze szkoły biurokracji. Podkreślano konieczność nauczania dialogu, potrzebę rozmowy. Sformułowano postulaty konsolidacji środowiska przez organizowanie instytucji na wzór Izb lekarskich, uwzględnienie przez uczelnie wyższe wyników matur z języka polskiego, egzekwowanie zapisów ustawy o języku polskim.

Oddzielny ważny blok problemów stanowiły sekcje, w których dyskutowano zagadnienia związane z egzaminami. Tematem przewodnim były zagadnienia dotyczące badania efektów kształcenia. Zwrócono uwagę na brak sfunkcjonalizowania wiedzy o języku, co przekłada się na jakość maturalnych interpretacji. Zaniedbania w zakresie wymagań dotyczących kompozycji tekstu własnego.

Podniesiono kwestię rangi egzaminu maturalnego, który w oczach rodziców i uczniów jest bardzo nisko oceniany. Zwrócono uwagę na trudności parametryzacji wiedzy z zakresu w przedmiotów humanistycznych.
Oddzielną sekcję stanowiły referaty podejmujące zagadnienia dotyczące nauczania języka polskiego jako obcego. Podjęto w nich takie problemy jak: rola wiedzy o języku w nauce języka ojczystego i obcego w świetle wypowiedzi nauczycieli polonistów i nauczycieli języków obcych. Dyskutowano nad układem treści z wiedzy o języku i jej roli w kształceniu poprawności w języku polskim w opinii uczniów i nauczycieli szkół sobotnich w Anglii. W dyskusji wskazano na potrzebę szerokiej wymiany poglądów (także potrzebę tworzenia platform) nt. wymiany doświadczeń pomiędzy nauczycielami języka ojczystego i języków obcych, nt. wartości pomocy dydaktycznych i korzystania z dobrych praktyk w zakresie holistycznego uczenia języka ojczystego.

W kilku sekcjach skupiono uwagę na zagadnieniach związane z przekraczaniem granic tradycyjnej polonistyki szkolnej z wykorzystaniem postrukturalnych metodologii dla budowania nowoczesnego procesu dydaktycznego oraz przez budowanie nowych relacji między tradycyjną polonistyką a innymi naukami.

W trakcie obrad pojawiły się dwa jednoznaczne postulaty.
1. Rezolucja dotycząca przestrzegania kultury języka i łączy się apelem, by przedmiot taki wprowadzony był na wszystkich uczelniach bez względu na ich podstawowy profil.
2. Postulat, by dyrektorzy szkół zostali zobligowani do udzielania delegacji nauczycielom, którzy w ramach stałego doskonalenia warsztatu dydaktycznego chcą uczestniczyć w zjazdach takich gremiów jak Kongres Dydaktyki Polonistycznej.
3. Propozycja listu otwartego do władz, aby sfera edukacji pozostawała poza doraźnymi wpływami polityki i skorelowana z nim rezolucja o pozostawieniu trzeciego etapu kształcenia jakim jest gimnazjum.

List otwarty zostanie opublikowany najpierw na stronie internetowej Kongresu z prośbą o jego podpisywanie.



Galeria

  • 20151120_090655_resized
  • 20151120_123953_resized
  • 20151120_124016_resized
  • DSC06757
  • DSC06759
  • DSC06761
  • DSC06762
  • DSC06763
  • DSC06764
  • DSC06770
  • DSC06771
  • DSC06775

Obejrzyj więcej zdjęć

 

Video

Całość obrad:
https://www.youtube.com/watch?v=itcMa6SxxJI&feature=youtu.be

News:
https://www.youtube.com/watch?v=AfFze87a8vs&feature=youtu.be

 

Patronat medialny

radio

 
Copyrights © Katedra Dydaktyki Języka i Literatury Polskiej 2015
realizacja: CUTberry.com